Buradasınız

SAĞLIK İLETİŞİMİ BAĞLAMINDA BİREYLERİN TELEVİZYONDA YAYINLANAN SAĞLIK PROGRAMLARINI İZLEME ALIŞKANLIKLARI VE MOTİVASYONLARI: ELAZIĞ ÖRNEĞİ

HEALTH COMMUNICATION PROGRAMS IN THE CONTEXT OF HEALTH OF INDIVIDUALS AIRED ON TELEVISION VIEWING HABITS AND MOTIVATIONS: ELAZIG EXAMPLE

Journal Name:

Publication Year:

Abstract (2. Language): 
Main source of information on people’s health and diseases in recent times seen as health professionals. However, nowadays, the increase in health-related content in the media visibly, the vast majority of people have brought up the topic of health information to meet the media. People are now getting the message to many health through a variety of communication channels, the media uses the knowledge gained in health promotion and disease prevention. This situation has brought a new concept, the concept of health communication. Health communication, in general, to improve the health of the individual and society is defined as the use of various communication types and methods. Nowadays, considered as one of the most important types of television health programs, health communication, as well as information related to health people to achieve their gratifications also provides a variety of many issues. The main purpose of this study, the satisfaction of getting people to reveal the televised health care programs. Field research conducted with 327 participants in this direction in Elazığ health programs, monitoring frequencies and motivations of individuals have been identified. Monitoring of health programs at the end of the research participants' motivation has emerged for the four factors. Factors to be informed, respectively, and the habit of spending time, money and personal moral support and awareness, respectively.
Abstract (Original Language): 
Geçtiğimiz dönemlerde insanların sağlık ve hastalıklarla ilgili temel bilgi kaynağı sağlık profesyonelleri olarak görülmekteydi. Oysa günümüzde sağlıkla ilgili içeriklerin medyada gözle görülür bir şekilde artması, insanların büyük çoğunluğunun sağlık bilgilerini medyadan karşılaması konusunu gündeme getirmiştir. insanlar artık çeşitli iletişim kanalları vasıtasıyla birçok sağlık mesajı almakta; medyadan edindiği bilgileri sağlığın geliştirilmesinde ve hastalıkların önlenmesinde kullanmaktadır. Bu durum yeni bir kavram olan sağlık iletişimi kavramını gündeme getirmiştir. Sağlık iletişimi; genel olarak bireyin ve toplumun sağlığını geliştirmek için çeşitli iletişim tür ve yöntemlerinin kullanılması olarak tanımlanmaktadır. Günümüzde en önemli sağlık iletişimi türlerinden biri olarak nitelendirilen televizyondaki sağlık programları, insanları sağlıkla ilgili bilgilendirmenin yanı sıra onların pekçok konuda çeşitli doyumlar elde etmelerini de sağlamaktadır. Dolayısıyla bu çalışmanın temel amacı, insanların televizyonda yayınlanan sağlık programlarından elde ettiği doyumları ortaya koymaktır. Bu doğrultuda Elazığ’da 327 katılımcı ile gerçekleştirilen alan araştırmasıyla bireylerin sağlık programlarını izleme sıklıkları ve motivasyonları tespit edilmiştir. Araştırma sonunda katılımcıların sağlık programlarını izleme motivasyonlarına yönelik 4 faktör ortaya çıkmıştır. Faktörler sırasıyla bilgilenme, zaman geçirme ve alışkanlık, moral desteği ve farkındalık ile kişisel fayda olarak belirlenmiştir.
119
138

REFERENCES

References: 

BERRY, Dianne (2007). Health Communication: Theory and Practice, England: Open University Press.
BULDUKLU, Yasin (2010). Televizyonda Yayınlanan Sağlık Programları ve Ġzleyicileri. Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi. Sayı: 24, 75-85.
BULDUKLU, Yasin ve KOÇAK, Abdullah (2010). Sağlık ĠletiĢimi: YaĢlıların Televizyonda Yayınlanan Sağlık Programlarını Ġzleme Motivasyonları. Selçuk Üniversitesi ĠletiĢim Fakültesi Akademik Dergisi. Cilt: 6, Sayı: 3, 5-17.
ÇINARLI, Ġnci ve YILMAZ, Elgiz (2007). Sağlık Bilincinin Oluşturulmasında Medya Okuryazarlığı’nın Önemi. Nurçay Türkoğlu ve Melda Cinman ġimĢek (ed.). Medya Okuryazarlığı. (266-275) içinde. Ġstanbul: Kalemus Yayınları.
ÇINARLI, Ġnci (2008). Sağlık ĠletiĢimi ve Medya, Ankara: Nobel Yayıncılık.
ERDOĞAN, Ġrfan (2003). Pozitivist Metodoloji, Ankara: Erk Yayınları.
ERDOĞAN, Ġrfan ve ALEMDAR, Korkmaz (2010). Öteki Kuram, Ankara: Erk Yayınları.
GÖKÇE, Orhan (2002). ĠletiĢim Bilimine GiriĢ, Ankara: Turhan Kitabevi.
GÜNGÖR, Nazife (2011). ĠletiĢim Kuramlar YaklaĢımlar. Ankara: Siyasal Kitabevi.
ISHIKAWA, Hirono and KIUCHI, Takahiro (2010). Health literacy and health communication. http://www.bpsmedicine.com/content/4/1/18 EriĢim tarihi: 14.11.2012
KAYA, ġehriban (2011). Televizyonda Kadın, Sağlık ve Hastalık. Sosyoloji AraĢtırmaları Dergisi. Cilt: 14 Sayı: 2, 117-150.
KREPS, Gary L., QUERY, Jim L. and BONAGURO, Ellen W. (2007). “The Interdisciplinary Study of Health Communication and Its Relationship to Communication Science”. The Interdisciplinary Study of Health Communication. (34-45). http:www.class.uh.edu./comm/classes/comm6337/pdf/week1/Ch1Interdisciplin... EriĢim tarihi: 14.11.2012
KREPS, Gary L. (2001). The Evolution and Advancement of Health Communication Inquiry, (Editor), William B. Gudykunst. Communication Yearbook. (231-253). California: Sage Publication.
MUTLU, Erol (1994). ĠletiĢim Sözlüğü, Ankara: Ark Yayınları.
MCQUAIL, Denis ve WINDHAL, Sven (2005). ĠletiĢim Modelleri: Kitle ĠletiĢim ÇalıĢmalarında, (Çev: Konca Yumlu), Ankara: Ġmge Kitabevi.
PLIMPTON, Sue and ROOTH, Jane (1994). Materials and Strategies That Wort in Low Literacy Health Communication. Public Health Repots. Vol: 109 No: 1, 86-92.
SCHIAVO, Renata (2007). Health Communication. From Theory to Practice. ABD: Wiley Publishers.
SEZGĠN, Deniz (2010). YaĢam Tarzı Önerileri Bağlamında Sağlık Haberlerinin Analizi. Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi. 52-78. http://dergiler.ankara.edu.tr/dergiler/49/1572/17054.pdf eriĢim tarihi: 15.12.2012
THOMAS, Richard (2006). Health Communication, NewYork: Springer Publisher.
TABAK, Ruhi Selçuk (2006). Sağlık ĠletiĢimi, Ġstanbul: Literatür Yayınları.
TUNÇEL, Mine (2010). Halk Sağlığının Korunmasında Yapılan ĠletiĢim Faaliyetlerinin Rolü Üzerine Bir AraĢtırma, Marmara Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, Ġstanbul.
YAYLAGÜL, Levent (2006). Kitle ĠletiĢim Kuramları, Ankara: Dipnot Yayınları
YILMAZ, Mehmet BarıĢ (2013). PlanlanmıĢ DavranıĢ Teorisi Çerçevesinde Sağlık Amaçlı Bitkisel Ürün Kullanımı ve Medyanın Rolü, Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Doktora Tezi, Konya.

Thank you for copying data from http://www.arastirmax.com