Filiz Meltem ERDEM UÇAR, Gedâyî Dîvânı İnceleme-Metin-Dizin-Tıpkıbasım, Ankara: Gazi Kitabevi, 2015, 510 s.

XI. yüzyıldan XX. yüzyılın başlarına kadar devam eden Orta Asya İslamî Türk yazı dilinin üçüncü dönemini oluşturan Çağatay Türkçesi, Harezm ve Altınordu Türkçelerinin bir devamı olarak ortaya çıkmış ve Osmanlı Devleti dışında kalan Asya’daki doğu Türklüğünün yazı ve konuşma dili olmuştur. Çağatay Türkçesi, XV. yüzyıldan itibaren Timurlular Devleti, Şibanîler (Özbekler) Devleti, Babur Hint İmparatorluğu ile Hive ve Hokand Hanlıklarında resmî devlet dili olarak kullanılmıştır (Eckmann 2003: 109; Argunşah 2013: 15). Geniş bir dönemi kapsayan ve Nevâyî’nin eserleriyle klasik şeklini alan Çağatay Türkçesi ve edebiyatı, üç döneme ayrılarak incelenmektedir. XV. yüzyıl başlarından Nevâyî'nin 1465’te yazdığı ilk divanına kadar devam eden dönem Klasik Öncesi Dönem, XV. yüzyılın ikinci yarısı ile XVI. yüzyılın ilk yarısını kapsayan dönem Klasik Dönem, XVI. yüzyıldan XX. yüzyıl başlarına kadar devam eden dönem ise Klasik Sonrası Dönem olarak adlandırılmaktadır (Canpolat 2002: 1357).