CLASSICAL COMMENTARY TEXTS AS LANGUAGE AND
CULTURE TEACHING MATERIAL
Journal Name:
- Turkish Studies
Keywords (Original Language):
| Author Name | University of Author |
|---|---|
Abstract (2. Language):
From the past till present date, many methods have been developed
and tested in the language teaching field. Works written in different
languages to read and understand the needs of the Ottoman period, led
to the writing of grammar books. Beside that many works (Mevlana's
Masnawi, Sa’di's Bostan and Gulistan, Attar's Mantıku't-Tayr and Pendnâme
and the diwan’s of Hafize Shirazi, Molla Jamî, Saibe Tebrizi,
Shawkate Bukhari and Orfi Shirazî etc.) had been translated and
explained with the same purpose. The translated and explaned works
which had been written in the same contex, has not only led to the
understanding and commentary of the reader but also has an aim of
teach the language of the work which is being annotated. The usage of
the methods for teaching of base language like gramatical commentarys,
base-suffix commentarys, word datas, word etymologies, synonymsantonyms
examples, literary art commentarys, sentence translations etc.
and the usage of commentary books for teaching Persian in Ottoman
madrasah, support that idea. The presentation of the language teaching
methods which had been used from the Ottoman Period to modern day
in the field of teaching will bring new perspectives. In this study, beside
the language teaching methods in classical commentary works written in
Persian language, the culture of teaching which is a different point of
language teaching technics will be detected and recommendations for the
use of contemporary language teaching methods will be presented.
Bookmark/Search this post with
Abstract (Original Language):
Dil öğretimi alanında geçmişten günümüze birçok farklı yöntem ve metot geliştirilmiş ve denenmiştir. Osmanlı döneminde fethedilen topraklarla birçok farklı dili konuşan bir tebaanın yönetimi, farklı dillerde yazılmış eserleri okuma-anlama ihtiyacı, gramer, akaid kitaplarının ve lügatlerin yazılmasını gerekli kılmıştır. Bununla birlikte dolaylı olarak aynı amaçla özellikle Farsçadan birçok eser (Mevlânâ’nın Mesnevî’si, Sa’dî’nin Bostan ve Gülistan’ı, Attar’ın Mantıku’t-Tayr ve Pend-nâme’si, Hâfız-ı Şirâzî, Molla Câmî, Saib-i Tebrizî ve Urfî-i Şirazî’nin vs. dîvânları) tercüme ve şerh edilmiştir. Bu çerçevede ortaya çıkan tercüme ve şerh çalışmalarının, metni anlama ve anlamlandırma amacının bulunmasının yanı sıra okuyucuya, şerh edilen eserin dilini öğretme amacı da bulunmaktadır. Bu durumu şerh metinlerindeki gramatikal izahlar, ek-kök izahları, lügat bilgisi, kelime etimolojileri, eş ve zıt anlamlı kelime örnekleri, edebî sanat izahları, cümle çevirileri, kaynak dilin öğretimine yönelik tekniklerin kullanılması ve Osmanlı medreselerinde birçok şerh metninin Farsça öğretiminde ders kitabı olarak okutulmuş olması desteklemektedir. Osmanlı döneminde dil öğretiminde kullanılan ve geliştirilen tekniklerin günümüzde bu alanda eğitim veren eğitimcilere ulaştırılması dil öğretimine yeni bakış açıları kazandıracaktır. Bu çalışmada, Farsça eserlere yazılan klasik şerh metinlerinde yer alan dil öğretim tekniklerinin yanı sıra dil öğretiminin başka bir boyutu olan kültür öğretiminde kullanılan teknikler de tespit edilerek bu metotların günümüz dil öğretimi alanında kullanımına yönelik öneriler sunulacaktır.
- 34