“En-el-Hak”

Her öykü bir yolun öyküsüdür, hangi denize ulasırsa ulassın her ırmak aktığı yerlerin toprağını tasır, her rüzgar üzerinden estiği çiçeklerin tohumlarını dinlendiği ırmağa döker. Her anı bir sonraki yasanmıslığı belirler. Son gördüğümüz sureti aklımızda tutarak, yüzümüzü aynadan öteye çeviriyoruz. Aklımızın gözünde saklı tuttuğumuz bu suretle birlikte baska bir yüzü aramaya yollara düsüyoruz. Dünyayı ellerinde tutamayanların kendilerini kolayca teslim ettikleri bir bulanık halinde, aslında içimizde olanı birçok kapının ardında arıyoruz. Hayatın, hayatımızın öyküsü bu. Çünkü insan arayısı arzular. Fakat arama fikrinin tasıdığı korkunun öyle kolayca üstesinden gelinemez. Tutkulu ruh, bulunanın atesiyle tüketilmekten kaçınmak için binlerce bahane bulur. Bu nedenle her bir arayıs, bin bir bahanenin gölgesinde baslar. Kimi sıkısıp kalır kendi ruhunda ve ruhunda bahanelerin, kapıları sıkıca kapar, yüzünü gizler “kendinde olandan”; kimi ruh, bilir, kavusmak için, bilmek için aramak gerektiğini, düser yola, eskitir pabuçlarını.