You are here

LİBERAL DEMOKRASİLERDE MEDYA ve KAMUOYUNUN DIŞ POLİTİKA KARAR ALMA SÜRECİNE ETKİSİ

The Effect of Media and Public Opinion on Foreign Policy Decision Making Process in Liberal Democracies

Journal Name:

Publication Year:

Author NameUniversity of AuthorFaculty of Author
Abstract (2. Language): 
Media organs usually do not give place on their papers or in their news reports about routine foreign policy except very important crisis circumstances. In case of a problem concerning foreign policy has an interest in domestic policy (just like a close war threat) the insouciance of both media and public opinion starts decreasing and focus of media and public opinion then passes suddenly on foreign policy. After World War II realizing the importance of propaganda has led media studies to a new work of style and it led to the studies looking for answers to how much is the effect of mass media on creating a common sense and taking political decisions. The experience of Vietnam War of USA presented well-supported evidences about to what extent media and public opinion have effect on decision makers and it is begun that the relationship between media-public opinion and decision makers about foreign policy as well as about domestic policy is examined in the studies. As a continuous effect of those interrogating efforts, this study aims at giving theoretical explanations concerning that how an integrating model could be put forth between media-public and decision makers in the field of foreign policy. The working relationship between the public opinion-media and foreign policy decision maker, to integrate an attempt to reach a theory. As a result, the study of media-public opinion and foreign policy decision maker in a mutually complementary relationship is one of the important theoretical evidence that has been reached.
Abstract (Original Language): 
Medya kuruluşları çok önemli kriz durumları dışında rutin dış politika alanına ilişkin haberlere bültenlerinde veya sayfalarında genelde yer vermemektedir. Dış politika alanına ilişkin bir sorunun iç politikayı da yakından ilgilendirmesi durumunda (yakın savaş tehdidi gibi) hem medya hem de kamuoyunun mevcut ilgisizliği azalmakta, medyanın ve de kamuoyunun gündemi dış politika alanına odaklanmaktadır. İkinci Dünya Savaşı sonrası propagandanın öneminin ortaya çıkması medya çalışmalarına yeni bir soluk getirmiş, kitle iletişim araçlarının kamuoyu oluşturmada ve politik karar almada ne ölçüde etkili olabileceği sorusuna cevap arayan araştırmaların yapılmasına yol açmıştır. ABD'nin Vietnam savaşı tecrübesi medya ve kamuoyunun karar alıcılar üzerinde ne ölçüde etkili olduğuna dair sağlam kanıtlar ortaya koymuş ve iç politika alanında olduğu kadar dış politika alanında da medya-kamuoyu ve karar alıcı ilişkisi yapılan çalışmalarla sorgulanmaya başlanmıştır. Bu sorgulama gayretlerinin bir devamı olarak yapılan bu çalışma dış politika alanında medya-kamuoyu ve karar alıcı arasında nasıl bütünleştirici bir model ortaya konulabileceğine dair teorik açıklamalar yapma hedefi taşımaktadır. Yapılan çalışma kamuoyu-medya ve dış politika karar alıcısı arasındaki ilişkiyi bütünleştirecek bir teoriye ulaşma girişimidir. Sonuç olarak yapılan çalışmadan medya-kamuoyu ve dış politika karar alıcısı arasında bir birini tamamlayan karşılıklı bir ilişki olduğuna dair önemli teorik kanıtlara ulaşılmıştır.
68-80

REFERENCES

References: 

Almond, G. A. (1960). The American People and Foreign Policy. New York: Praeger.
Arı, T. (2006). Uluslararası İlişkiler ve Dış Politika. Alfa Yayınları. İstanbul.
Bloch-Elkon, Y.
(2007)
. Studying the Media, Public Opinion, and Foreign Policy in International Crises: The United States and the Bosnian Crisis, 1992—1995. The Harvard International Journal of Press/ Politics. 12;20. 20-51.
Bryce, J. (1981). The Nature of Public Opinion. içinde: Reader in Public Opinion and Mass Communication. (Edt.) Morris Janowitz and Paul Hırsch. Third Edition The Free Pres A Divison of Macmillan Publishing Co., Inc.
Caspary, W. R. (1970). The 'Mood Theory: A Study of Public Opinion and Foreign Policy. American Political Science Review, 64(2):536-47.
Childs, H. L. (1965). Public Opinion: Nature, Formation, and Role, Princeton, N.J./Toronto/ New York/ Londra, D. van Nostrand Company, Inc.,
İskit, T. (2007). Diplomasi, Tarihi, Teorisi, Kurumları ve Uygulaması. İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları. İstanbul.
Köni, H. (2001). Genel Sistem Kuramı ve Uluslararası Siyasetteki Yeri. ASAM Yayınları, Ankara.
Page, B. I. ve Shapiro, R. Y. (1983). Effect of Public Opinion on Policy. American Political Science Review. 77, no.1, 175-90.
Parlatır, İ., Gözaydın, N., vd. (haz.) (1998). Türk Dil Kurumu Türkçe Sözlük. 9. Baskı. Türk Dil Kurumu Yayınları: 549. Ankara.
Putnam, R. D. (1988). Diplomacy and Domestic Politics: The Logic of Two Level Games. International Organization, Vol. 42, No.3, (Summer). 427-460.
Risse-Kappen, T. (1991). Opinion, Domestic Structure, and Foreign Policy in Liberal Democracies. World Politics, 43 (4), 479-512.
Russett, B. ve Star, H. (1992). World Politics The Menu For Choice. W.H. Freeman and Company, New York.
Sartori, G. (1993).
Demokras
i Teorisine Geri Dönüş. Tunçer Karamustafaoğlu-Mehmet Turhan (çev.). Türk Demokrasi Vakfı Yayınları. Yetkin Basımevi. Ankara.
Sezer, D. (1972). Kamuoyu ve Dış Politika. Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Yayınları. No.339. Sevinç Matbaası. Ankara.
Ural, K. (1973). İstatistik ve Karar Alma. İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi Yayınları. İstanbul.

Thank you for copying data from http://www.arastirmax.com