Hülya Bakırtaş

İşletmelerde Sosyal Sorumluluk: Oteller Üzerine Bir İnceleme

Makalenin İngilizce İsmi: 
Corporate Social Responsibility: A Research on Hotels
Makale İçerik Bilgileri
Tüm Terimler
Anahtar Kelimeler: 
Halkla ilişkiler
Şirket sosyal sorumluluğu
karlılık
işletme sürdürülebilirliği
otel.
Türkçe Özet: 

Bu çalışmanın amacı, kavramsal ve tarihsel
perspektiften sosyal sorumluluk kavramını
açıklamak, hizmet endüstrisinde faaliyet gösteren
oteller üzerine yapılan bir uygulamayla
sosyal sorumluluk ile otellerin yıldız sayıları
arasındaki ilişkiyi test etmektir. Hizmet endüstrisinde
faaliyet gösteren otellerin farklı ilgi gruplarına
yönelik sosyal sorumluluklarını ne ölçüde
yerine getirdiklerini belirlemeye yönelik herhangi
bir çalışmanın yapılmamış olması, bu çalışmanın
yapılmasındaki en önemli etkendir. Araştırmanın
örneklem alanını; üç, dört ve beş yıldızlı
oteller oluşturmaktadır. Örneklem, 140 oteli
içermektedir. Çalışmada otellerin yıldız sayısındaki
artışın, çalışanlar, toplum ve müşteriler
açısından sosyal sorumluluğu yerine getirmedeki
farklılığını belirlemek için ANOVA analizi kullanılmıştır.
Ayrıca yıldız sayısındaki artışın, sosyal
sorumluluğu yerine getirme düzeyinde herhangi
bir değişim olup olmadığını belirlemek için de
regresyon analizi yapılmıştır. ANOVA testi sonucunda,
otellerin yıldız sayılarıyla çalışanlara ve
topluma karşı sosyal sorumlulukları arasında
anlamlı bir farklılık olmasına karşın, müşterilere
karşı sosyal sorumlulukları açısından anlamlı bir
farkın olmadığı görülmüştür. Regresyon analizi
sonucunda ise, otellerin yıldız sayısının artmasıyla,
çalışanlara ve topluma karşı sosyal sorumluluklarında
bir artış olmasına rağmen, müşterilerine
karşı sosyal sorumluluklarının değişmediği
sonucuna ulaşılmıştır.

Makale Künye Bilgisi
Tüm Terimler
Makalenin Yayımlandığı Dergi: 
Eskişehir Osmangazi Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi
Referanslar: 

Alpay, G., K. Develioğlu ve İ. Evcimen (2002), “ İşletmelerin Sosyal Sorumlulukları :
Belirleyici Etken Olarak Kurumsal Değerler”, 10. Ulusal Yönetim Organizasyon
Kongresi Bildiri Kitabı, 945‐960.
Bartol, K. M. ve D.C. Martin (1994), Management, USA: Mc Graw‐Hill Company,.
Black, L. D. ve C.E.J. Hartel (2003), “The Five Capabilities of Socially Responsible
Companies”, Journal of Public Affairs, 4(2), 125‐144.
Carroll, A. B. (1979), “A Three‐Dimensional Conceptual Model of Corporate
Performance”, The Academy of Management Review, 4(4), 497—505.
Clark, C.E. (2000), “Differences Between Public Relations and Corporate Social
Responsibility: An Analysis”, Public Relations Review, 26(3), 363‐380.
Clemens, B. (2001), “Changing Enviromental Strategies over Time: An Empirical
Study of the Steel Industry in the United States”, Journal of Enviromental
Management, 62(2), 221‐231.
Cramer, J. (2005), “Experiences with Structuring Corporate Social Responsibility in
Dutch Industry”, Journal of Cleaner Production, 13(6), 583‐592.
Friedman, M. (1970), “The Social Responsibility of Business is to Increase Its
Profits”, New York Times Magazine.
Goodpaster, K.E. (1989), “Note on the Corporation As Moral Environment”, Ethics
in Practice, ( Ed. Kenneth R. Andrew), Harward Business School, Boston.
Griffen, R.W. (1993), Management, Fourth Edition,, Boston: Hougton Mifflin
Company.
Gross, C.W. and Verma, H.L. (1977), “Marketing and Social Responsibility”,
Business Horizon, 20(5), 75‐82.
Gündoğmuş, Bülent (2002), “Şirketlerin Sosyal Sorumlulukları”, Marketing Türkiye,
1(8).
Halıcı, A. (2001), “İşletmelerde Sosyal Sorumluluk Stratejileri: Çanakkale İlinde Bir
Araştırma”, Yönetim ve Ekonomi, 7(1), Manisa: Celal Bayar Üniversitesi, 11‐27.
Hardjono, W. and M.V. Marrewıjk (2001), “The Social Dimensions of Business
Excellence”, Corporate Environmental Strategy, 8(3), 223‐233.
Hemphill, T. A. (1997), “Legislating Corporate Social Responsibility”, Business
Horizon, 40(2), 53‐58.
Ivancevich J., P. Lorenzi, S.J. Skinner ve P.B. Crosby (1994), Management: Quality
and Competitiveness, USA: Richard D. Irwin, Inc.
Jamali, D. ve R. Mirshak (2007), “Corporate Social Responsibility (CSR): Theory and
Practice in a Developing Country Context”, Journal of Business Ethics, 72, 243‐262.
Jones, M.T. (1999), “The Institutional Determinants of Social Responsibility”,
Journal of Business Ethics, Kluwer Academic Publisher, 20(2), 163–179.
Joyner, B. ve P. Dinah (2002), “Evolution and Implementation: A Study of Values,
Business Ethics and Corporate and Social Responsibility”, Journal of Business
Ethics, 41(4), 297–311.
Karake, S. ve A. Zeinab (1999), Organizational Downsizing, Discrimination,
Westport: Greenwood Publishing Gorup.
Karna, J., E. Hansen ve H. Juslin (2001), “Social Responsibility in Environmental
Marketing Planning”, European Journal of Marketing, 37(5/6), 848‐871.
Maignan, I. ve O.C. Ferrell (2004), “Corporate Social Responsibility and Marketing:
An Integrative Framework”, Journal of the Academy of Marketing Science, 32(1),
3–19.
Mosley, D.C., P.H. Pietri ve L.C. Meggison (1996), Management Leadership in
Action, Fifth Edition, New York: Harper Collins College Publishers,.
Porth, S. J. (2003), Strategic Management: A Cross‐Functional Approach, Pearson
Education Inc.,.
Pringle, H. ve M. Thompson (2000), Marka Ruhu: Sosyal Sorumluluk Kampanyaları
ile Marka Yaratmak, (Çev. Zeynep Yelçe‐ Canan Feyyat), Scala Yayıncılık.
Rondinelli, D. A. ve M. A. Berry (2000), “Environmental Citizenship in
Multinational Corporations: Social Responsibility and Sustainable Development”,
Europen Management Journal, 18(1), 70–84.
Schermerhorn, J. R. (2004), Core Concepts of Management, United Stated of
America: John Willer and Sons Inc.,.
Torlak, Ö. (2001), Pazarlama Ahlakı: Sosyal Sorumluluklar Ekseninde Pazarlama
Kararları ve Tüketici Davranışlarının Analizi, İstanbul: Beta Yayınları.
Warhurst, A. ve P. Mitchell (2000), “Corporate Social Responsibility and The Case
of Summitville Mine”, Resources Policy, 26(2), 91–102.
Wempe, J. ve M. Kaptein (1998), “The Ethics Report: A Means of Sharing
Responsibility”, Business Ethics: A European Review, 7(3), 131–139.

Firmaların Sürdürülebilir Rekabet Üstünlüğünün Bir Kaynağı Olarak Temel Yetenek: Genel Bir Değerlendirme

Artan globalleşme ve yoğun rekabet 1990’lardan beri firmaları rekabet üstünlüklerini artırmak için temel yeteneklerini geliştirecek gerekli araçları araştırmaya yöneltmektedir. Çünkü bir firmanın sürdürülebilir rekabet üstünlüğünün önemli bir kaynağı sahip olduğu temel yeteneğidir. Temel yetenek rekabet edebilirliğin temelidir. Bireysel firmanın mal ve hizmetleri firma temel yeteneğinin ürünüdür. Temel yeteneğin önemli kaynakları etkin teknoloji yönetimi, insan, organizasyonel öğrenme ve stratejik esnekliktir. Bu çalışma temel yeteneğe ilişkin literatürü incelemekte, dünya ve Türkiye’den temel yetenekle ilgili örnek olayları içermektedir.

İngilizce Özet: 

Increasing globalization and intensive competition have forced firms to look for the necessary means by which they can develop their core competence to increase their competitive advantage since 1990. Because an important source of a firm’s sustainable competitive advantage is core competence. Core competence is the roots of competitiveness. An individual firm’s products and services are its fruits. The important sources of core competence are effective technology management, people, organizational learning, and strategic flexibility. This paper reviews the literature of core competence and includes the case studies about core competence in Turkey and world.

İçerik yayınları