1. AKDEMİR, A. (1994), Yönetici Engeli, Adalet Yayınevi, Ankara.
2. AKDEMİR, A. (2004), İşletmeciliğin Temel Bilgileri, Biga İ.İ.B.F. Yay.,
Çanakkale.
3. AYDEMİR, M. (1999), “Sosyal Sorumluluk 8000 (Social Accountability 8000)
Standardı”, Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi,
1(3): 2-4.
4. AKINCI, B. (2001), İnsan Kaynakları Yönetimi, Ege Ünv. İletişim Fak. Yay.,
İzmir.
5. BARUTÇUGİL, İ. (2002a), Performans Yönetimi, Kariyer Yayınları, İstanbul.
6. BARUTÇUGİL, İ. (2002b), Duyguların Yönetimi, Kariyer Yay., İstanbul.
7. BARUTÇUGİL, İ. (2004), Stratejik İnsan Kaynakları Yönetimi,, Kariyer Yayınları,
İstanbul.
8. BITTEL, L. E. (1984), Leadership: The Key to Management Success, Franklin
Watts, New York.
9. COSTLEY, D. L. ve Todd, R. (1991), Human Relations in Organizations, West
Publishing Company, New York.
10. DIXON, R. (1992), Management Theory & Practice, Butterworth-Heinemann Ltd.,
Oxford.
11. GÜRÜZ, D. (1999), Halkla İlişkiler – Reklam Ajansları İşletmeciliği ve Yönetimi,
Ege Ünv. İletişim Fak. Yay., İzmir.
12. HUME, D. A. (1998), Reward Management, Blackwell Publishers Ltd., USA.
13. IŞIKHAN, V. (2004), Çalışma Hayatında Stres ve Başa Çıkmanın Yolları, Sandal
Yay., Ankara.
14. KALIPRASAD, M. (2006), “The Human Factor II: Creating a High Performance
Culture in an Organization”, Cost Engineering, 48 (6): 27.
15. KATAU, A. ve Budhwar, P. S. (2006), “Human Resource Management Systems
and Organizasyonel Performance: A Test of A Mediating Model In The
Greek Manufacturing Context”, Int. J. Human Resource Management, 17
(7): 1226.
16. KOÇEL, T. (2003), İşletme Yöneticiliği, Beta Yayınları, İstanbul.
17. LUTHANS, F. (1992), Organizational Behavior, McGraw-Hill, Inc., New York.
18. MASLOW, A. H. (1970), Motivation and Personality, 2ND Edition, Harper &
Row, New York.
19. MILKOVICH, G. T. ve BOUDREA, J. W. (1991). Human Resource Management,
Richard D. Irwin, Inc., Boston.
20. NAHAVANDI, A. ve MALEKZADEH, A. R. (1998), Organizational Behavior,
Prentice –Hall, New Jersey.
21. NURSE, L. (2005), “Performance Appraisal, Employee Development and
Organizational Justice: Exploring The Linkages”, Int. J. Of Human
Resource Management, 16 (7); 1178.
22. ÖĞÜT, A. (2006), “Türkiye’de Kadın Girişimciliğin ve Yöneticiliğin Önündeki
Güçlükler: Cam Tavan Sendromu”, Girişimcilik ve Kalkınma Dergisi, 1(1):
58.
23. PASCALE, R. T. (1990), Managing On The Edge: How The Smartest Companies
Use Conflict To Stay Ahead, Touchstone / Simon & Schuster, New York.
24. PLUNKETTT, L. C. ve Fournier, R. (1991), Participative Management:
Implementing Empowerment, John Willey & Sons, New York.
25. Redhouse Sözlüğü (1990), Redhouse Yayın Evi, İstanbul.
26. RYFMAN, P. (2006), Sivil Toplum Kuruluşları, Çev. İsmail Yerguz, İletişim
Yayınları. İstanbul.
27. ŞİMŞEK, M. Ş., Akgemci, T. Ve Çelik, A. (2003), Davranış Bilimlerine Giriş ve
Örgütlerde Davranış, Adım Batbaacılık, Konya.
28. TOKAT, B. (2003), “Örgütlerde Değişim ve Değişimin Yönetimi”, İşletmelerde
Yönetim ve Örgüt, Avcı Matbaası, İstanbul.
29. TUTAR, H. (2004), İş Yerinde Psikolojik Şiddet, Barış Yayınları, Ankara.
WILCOX, D. A. ve McCray, J. Y. (2005), “Multicultural Competence Through
Deliberative Dialogue”, Organizational Development Journal, 23 (4): 77-
78.
30. YALÇIN, S. (1994), Personel Yönetimi, Beta Yay., İstanbul
