Bu çalışma, tüketicilerin seyahat davranışlarıyla veya daha spesifik olarak ulaştırma modeli/aracı seçimini etkileyen değişkenlerle ilgili geniş ölçekli araştırmalarda kullanılabilecek etkenlerin belirlenebilmesi amacıyla yapılmıştır. Söz konusu etkenlerin çapraz bir şekilde sınanması için, Türkiye’de kullanılan dört tip ulaştırma aracı da değerlendirmeye dahil edilmiştir. Turizm ve Seyahat İşletmeciliği alanındaki 33 akademisyenin panelist olarak katıldığı iki turlu bir Delfi Sorgulama Paneli düzenlenmiştir. Sorgulamada kullanılan, on dört etkenin tamamı, daha geniş ölçekli bir araştırmada kullanılabilecek düzeyde tutarlı sonuçlar vermiştir. Trenler güvenlik, ekonomiklik, sosyallik ve çevreyle dost olma etkenlerinde diğer ulaştırma araçlarına göre en iyi durumdadırlar. Dakiklik, konfor, coğrafya ve altyapı, hizmet, erişilebilirlik, hız, mesafe, esneklik ve prestij gibi etkenlerde ise en zayıf durumdadır. Çalışmanın sonunda sonuçlardan yola çıkılarak demiryolları için bir pazarlama stratejileri çerçevesi önerilmektedir.
Ulaştırmanın çevreye olumsuz etkilerinden biri de, arazi tüketimidir. Tarıma elverişli araziler ulaştırma sistemlerinin inşası sırasında yok edilmekte, ulaşım yapıları nedeniyle önemli miktarda yeşil alan tüketilerek, ekolojik dengeye zarar verilmektedir. Yapılan çalışmalarda, ulaştırma sistemlerinin gerektirdiği alanlar belirlenmekte, bu alanların maliyetleri hesaplanmaktadır. 12 milyon nüfusu ile Türkiye’nin sosyo-ekonomik açıdan en önemli şehri olan İstanbul için böyle bir çalışma yapılmamıştır. Bu eksiği gidermek amacı ile yapılan çalışmada, İstanbul şehri için iki kara ulaşım sistemi olan karayolu ve demiryolunun taşıdığı yolcu sayıları ve kapladıkları alanlardan faydalanarak birim işe düşen alanlar ve bu alanların ekolojik faktörleri incelenmektedir.
